Stanisław Grochoczyński_org15iona reas.t15 de0;&Ame
| ||
 generał major
| ||
| Data i miejsce urodzenia | 22 listopada 1899 w Łodzi | |
| Data i miejsce śmierci | po 1966 prawdopodobnie w Wilnie | |
| Przebieg służby | ||
| Siły zbrojne |  Armia Czerwona Ludowe Wojsko Polskie
| |
| Stanowiska | dowódcą baterii dowódca pułku zastępca dowódcy Artylerii WP ds. OPL komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii komendant garnizonu Inspektor Artylerii WP ds. OPL | |
| Główne wojny i bitwy | wojna z Polską II wojna światowa blokada Leningradu | |
| Odznaczenia | ||
      
| ||
Stanisław Grochoczyński (ur. 22 listopada 1899 w Łodzi, zm. po 1966 prawdopodobnie w Wilnie) – generał major Armii Czerwonej, generał brygady LWP.
Spis treści
- 1 Życiorys
- 2 Odznaczenia
- 3 Przypisy
- 4 Bibliografia
Życiorys[edytuj | edytuj kod]
Od 1905 mieszkał z rodziną w Petersburgu. W 1918 skończył gimnazjum i podjął pracę kancelisty w urzędzie. Krótko studiował w Piotrogrodzkim Instytucie Politechnicznym. W listopadzie 1917 podczas rewolucji październikowej wstąpił do Gwardii Czerwonej, a 1 XII 1918 do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach z armią gen. Judenicza o Piotrogród, a następnie w walkach na froncie południowym. W 1920 dowodził plutonem Armii Czerwonej podczas wojny z Polską i wstąpił do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików).
Po ukończeniu szkoły wojskowej w 1923 został dowódcą baterii, a po ukończeniu Wojskowej Akademii Technicznej im. F. Dzierżyńskiego w 1932 został dowódcą pułku. Od 1940 wykładał w tej akademii. Od czerwca 1941 szef artylerii Leningradzkiego Korpusu Obrony Powietrznej. Uczestnik walk w obronie Leningradu. W kwietniu 1943 został zastępcą dowódcy Leningradzkiej Armii Obrony Powietrznej.
Od kwietnia 1944 służył w WP jako pułkownik i zastępca dowódcy Artylerii 1. Armii WP ds. Obrony Przeciwlotniczej. 11 IX 1944 został zastępcą dowódcy Artylerii WP ds. OPL. W listopadzie 1944 mianowany generałem brygady przez Prezydium KRN; później zweryfikowany przez Radę Komisarzy Ludowych ZSRR w stopniu generała-majora Armii Czerwonej. Od października 1945 komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii i komendant garnizonu Toruń do sierpnia 1946. W końcu października 1946 został zastępcą Głównego Inspektora Artylerii WP ds. OPL - szefem Obrony Przeciwlotniczej Państwa. Od 20 III 1947 Inspektor Artylerii WP ds. OPL. W listopadzie 1947 zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRR. Od 1953 w stanie spoczynku. Mieszkał w Wilnie co najmniej do roku 1966; dalsze jego losy są nieznane.
Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1945)
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy (11 maja 1945)[1]
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi (1946)
- Order Lenina (dwukrotnie)
- Order Czerwonego Sztandaru
- Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
- ↑ Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945. Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.
Bibliografia[edytuj | edytuj kod]
- Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 486-488.